- Ders
- Konular
- Testler
- Arapça Dersler
- Arapça Ders Kitapları
- ☝📖المحمدية📖☝
قصة الرجل الأعرج والرجل الأعمى يُحكى أنّ رجلاً تعرّض لحادثةٍ في صغره أفقدته إحدى قدميه، فحصل على قدمٍ اصطناعيّة تُمكّنه من السير، إلّا أنّه كان يعاني من العَرَج. وفي يومٍ من الأيام خرج هذا الرجل للتنزه، وقابل خلال نزهته رجلاً أعمى ليصبحا أصدقاء ويبدآ بالتنزه معاً، وصل الرجلان أثناء نزهتهما إلى نهرٍ، فأرادا عبوره، ولكنّ أيّاً منهما لم يستطع عبور النهر وحده، فالرجل الأعرج تعيقه قدمه الاصطناعيّة، أمّا الأعمى فلم يستطع رؤية الطريق أمامه، ولم يجدا أمامهما حلّاً سوى التعاون بينهما، فحمل الرجلُ الأعمى الرجلَ الأعرج على ظهره، وبدأ الأعرج يدلّ الأعمى على الطريق واتّجاه السير، وبذلك فقد عبر الاثنان النهر دون أيّ مشاكل. التعاون بين الحيوانات تدور هذه القصة حول أربعة حيوانات؛ فيلٌ، وقردٌ، وطاووس، وأرنب، لم تكن هذه الحيوانات الأربعة أصدقاء في البداية، فقد كانوا يتشاجرون حول من كان له الحق في شجرة الفواكه، والتي كان الجميع يتمتع بفاكهتها اللذيذة، إلّا أنّ رجلاً غريباً أتى وادّعى ملكيّته لهذه الشجرة، تساءل الأصدقاء الأربعة عما يجب عليهم فعله للحصول على الفاكهة التي أحبوها جميعاً، وأرادوا مساعدة بعضهم البعض حتى أصبحوا أصدقاء. فقال الطاووس: "سأزرع بذرةً في الأرض". قال الأرنب: "أنا سأسقيها". أمّا القرد فقال: "أنا سأضع عليها السماد". وقال الفيل: "أنا سأحميها". واستمرّ الأصدقاء بالعناية بالبذرة حتى نمت وأصبحت شجرة، وظهرت عليها ثمارٌ لذيذةٌ جداً، ولكن كان الأصدقاء الأربعة يرون الثمار ولا يستطيعون الوصول إليها، فصنعوا برجاً بالتسلّق على ظهور بعضهم البعض؛ أولاً الفيل، ثم القرد، والأرنب، وأخيراً الطاووس. ومن خلال صداقتهم وتعاونهم استطاعت الحيوانات الأربعة مشاركة ثمارهم المفضلة والاستمتاع بها. قصة الكتاب والحبر والريشة كان هناك كتاب قصص فارغ، بدا الكتاب رائعاً، مع غلافٍ مثيرٍ للإعجاب، لكنّ جميع صفحاته كانت فارغة، كان الناس يمسكون الكتاب بترقّب، لكنهم لم يعثروا على أيّ قصص داخله، ولذلك فقد كانوا يُلقون الكتاب جانباً. وكانت هناك محبرةٌ جميلةٌ مليئةٌ بالحبر قريباً من ذلك الكتاب، فقد نسيها صاحبها وبقيت هناك لسنوات، وفي يومٍ من الأيام ألقى أحد الأشخاص الكتاب الفارغ بجوار محبرة الحبر، فتبادلا معاً الكثير من القصص عن حظهما السيئ، وكان بإمكانهما الاستمرار لسنوات إذا لم تكن ريشة البجعة الأنيقة قد هبطت بجانبهما بعد أن سقطت من بجعة، شعرت الريشة بالوحدة لأوّل مرةٍ في حياتها، وأخذت بالبكاء، وبعد فترةٍ اقترحت الريشة فكرةً على صديقيها الكتاب والمحبرة، فقد أقنعت أصدقائها بكتابة قصةٍ في الكتاب باستخدام الحبر، وتمكّن الأصدقاء الثلاثة معاً من كتابة قصّةٍ جميلةٍ عن ثلاثة أصدقاء ساعدوا بعضهم البعض على تحسين حياتهم. دخل معلمٌ شابّ إلى المتجر الذي يحتوي الكتب واريشة والمحبرة، وقد كان حزيناً ويتساءل كيف يمكنه أن يحافظ على انتباه تلاميذه، فوجد القصص القصيرة والحبر والريشة، قرأ المعلم الكتاب ووجد القصة ساحرة، فروى هذه القصة لتلاميذه، فأُعجب التلاميذ بهذه القصص، ومنذ ذلك اليوم صار الكتاب والريشة والحبر يجتمعون معاً لكتابة قصصٍ للأطفال، ليقرأها المعلم لطلابه في اليوم التالي. البطة الشقية في يومٍ من أيام الصيف الجميلة قرّرت بطّةٌ شقيّة أن تَخرج لتلعب في الحديقة المُجاورة لمنزلها، وبينما هي تلعب شاهدها أصدقاؤها وطلبوا منها أن تذهب معهم ليلعبوا بجانب النهر، فاستأذنت من والدتها وسمحت لها بالخروج ولكن شرط ألّا تبتعد عن أصدقائها وتبقى معهم كي لا يحدث لها أيّ مكروه. سار الأصدقاء مع بعضهم البعض وهم يضحكون ويتمازحون، ولكنّ البطة الشقيّة ملّت منهم ومن مزاحهم، فقرّرت أن تركض سريعاً وتلعب في الطريق وحدها، وعندما طلبوا منها أن لا تبتعد عنهم وتبقى معهم كي يساندوها إن تعرّضت لأي خطر أجابتهم: "لن أذهب بعيداً، لكنّني سوف أسبقكم إلى النهر، وأنا قويّةٌ جداً، وأعرف كيف أدافع عن نفسي، ولا أحتاج مساعدتكم"، ومع ذلك فقد حاول أصدقاؤها منعها عن الذهاب ولكنّها رفضت أن تستجيب لطلبهم فذهبت. بينما كانت البطة الشقيّة تلعب وتغنّي وهي في الطريق سمع صوتَها ذئبٌ جائع كان يتجوّل ويبحث عن طعامٍ ليأكله، فاعترض طريقها وحاول أن يهجم عليها ليفترسها ويأكلها، فصرخت البطّة بأعلى صوتٍ لها: "أنقذوني، أنقذوني، يودّ الذئب أن يفترسني"، فسمع أصدقاؤها من بعيدٍ صوتها ورَكضوا سريعاً وهم يبحثون عنها، فوجدوا الذئب يستعدّ لمهاجمتها، فوقفوا أمامه، وبسبب عددهم الكبير جداً خاف منهم وهرب. شكرت البطّة أصدقاءها وقالت لهم: "لم أكن أعلم أنّكم أقوى منّي"، فأجابوها: "نحن أقوياء لأنّنا نتعاون مع بعضنا البعض، ولولا أننا وقَفنا كَيدٍ واحدةٍ أمام الذئب لما أخفناه"، فتعلّمت البطّة من هذا الموقف درساً لن تنساه أبداً، وقرّرت أن تلعب مع أصحابها، وأن لا تبتعد عنهم كي لا يحدث لها أيّ مكروه، وفهمت معنى التعاون معهم والأخذ بنصيحتهم. التعاون بين الأصدقاء أحمد شابٌ صغير له الكثير من الأصدقاء يلعب معهم دائماً، وفي يومٍ من الأيّام ذهب أحمد بصحبة رفاقه ليلعبوا معاً داخل ملعب كرة القدم القريب من منزلهم، ولكنّهم فوجؤوا بوجود صخرةٍ كبيرة الحجم أمام المرمى تُعيقهم عن اللعب، فكّر الأصدقاء كثيراً بالحلّ الذي يجب أن يلجؤوا له ليتخلّصوا من الصخرة فقرّر أحمد أن يُبيّن لأصدقائه أنه قويّ وحاول تحريكها، ولكنّه فشل في ذلك، فجرّب أحد أصدقائه أن يُحرّكها بدلاً منه ولكنّه فشل أيضاً وشعر بالتعب. يَئِس الأطفال من تحريك الصخرة فجلسوا على الأرض حزينين لا يَعرفون ماذا يفعلون. أثناء جلوس الأطفال على الأرض شاهدوا أسراباً كبيرة من النمل تمشي مع بعضها، وتحمل طعامها وهو ثقيل لتضعه في بيتها، فاعترضت طريق النمل حشرة كبيرة الحجم وحاولت أخذ الطعام منهم ولكنّها فشلت؛ وذلك لأن جموع النمل الكبيرة منعتها من ذلك، فعرف أحمد من مشاهدة النمل أنّه كان مخطئاً حين قرّر أن يُبعد الصخرة وحده وتعلّم أنّ التعاون هو الأساس في حلّ المشاكل، فنادى على أصدقائه كي يعاونوه في إبعاد الصخرة عن المرمى، فنجحوا في ذلك، وفرحوا كثيراً، وبدؤوا يلعبون كرة القدم بعد أن تعلّموا من النمل أفضل درسٍ عن التعاون. قصة عن أهمية التعاون والعمل الجماعي ذات مرة، قررت مجموعةٌ من الأولاد ممارسة لعبة كرة القدم، واتفقوا على أنّ كلَّ واحدٍ منهم سيجلب شيئاً يُستخدم في المباريات الاحترافية، لذا فإنّ أحد الأولاد سيحضر الكرة، وآخر سيحضر الصافرة، وآخر سيحضر أهداف المرمى، وقفازات حارس المرمى، وأعلام الركن، وهكذا. ولكن قبل بدء اللعبة، كان هناك شرطٌ واحد، وهو أنّ الصبيّ الذي يحضر أهمّ شيءٍ سيكون هو الذي يختار أعضاء الفريقين، ولكنّهم لم يتمكنوا من تحديد أهمّ شيء، ولذلك فقد اعتقدوا أنّ من الأفضل لهم أن يبدؤوا اللعب باستخدام كل الأشياء التي أحضروها، ثمّ يتخلّصون تدريجياً من الأشياء التي لا يحتاجونها حتى يعرفوا الأشياء التي هم ليسوا بحاجةٍ إليها. تخلصوا أولاً من الصافرة، لأنّ الحكم كان بإمكانه الصراخ بدلاً من ذلك، ثم ألقوا قفازات حارس المرمى، فقد نجحوا في إنقاذ الكرة دونها، ولم يلاحظوا حقاً متى توقفوا عن استخدام أعلام الركن، ولا عندما استخدموا بضع صناديق. وهكذا استمروا حتى استخدموا علبةً قديمةً بدلاً من كرة القدم، وتمكّنوا من الاستمرار في اللعب. وبينما كانوا يلعبون، مرّ رجلٌ وابنه، وعند رؤية الأولاد يلعبون هكذا، قال الرجل لابنه: "انظر يا بني. تعلّم من هؤلاء الأطفال هناك، فقد تمكّنوا من اللعب دون كرة، على الرغم من أنهم لن يكونوا قادرين على تحسين اللعب بهذه الطريقة". سمعه الأولاد يقول هذا، وأدركوا أنّه بسبب فخرهم المفرط وأنانيتهم، فإنّ ما كان يمكن أن يكون مباراةً رائعة تحولت إلى عرض مخزٍ، كانوا بالكاد يستمتعون به على الإطلاق. في تلك اللحظة قرروا التخلي عن آرائهم الأنانية، واتفقوا على بدء اللعب مرةً أخرى من البداية، وباستخدام جميع المعدات المناسبة، وقد كانت تلك اللعبة رائعةً حقاً، ولم يفكر أحدٌ في من كان يلعب بشكلٍ أفضل أو أسوأ، فبدلاً من ذلك ركزوا فقط على المتعة وتحسين لعبتهم. التعاون سبيل النجاة ذات مرة كان هناك رجلان جائعان، ولكنّهما كانا محظوظَين بمقابلة رجلٍ مسنٍّ حكيمٍ، فأعطاهما سلّتين: سلّةٌ مليئةٌ بالأسماك الطازجة، وسلةٌ تحتوي على صنّارةٍ لصيد الأسماك، فأخذ واحدٌ منهم سلّة الأسماك، بينما أخذ الآخر صنارة الصيد، ثمّ ذهب كلٌّ منهم في طريقه. قام الشخص الذي يحمل السلة المحتوية على الأسماك بإشعال النار وطهى السمك على الفور، وأكله كلّه، وبعد بضعة أيام توفي الرجل من الجوع بالقرب من سلة السمك الفارغة. بينما مشى الرجل الآخر وهو يتحمّل الجوع طوال الطريق إلى البحر، وفي النهاية كان منهكاً ومات في الطريق. كان هناك رجلان آخران جائعان، أخذا السلتين من الرجل العجوز الحكيم. ومع ذلك لم يذهب هذان الرجلان كلٌّ في طريق، بل قررا البحث عن البحر معاً، كما وافقا على تناول سمكةٍ واحدةٍ فقط في اليوم، وبعد رحلةٍ طويلةٍ ومرهقةٍ وصل الرجال إلى شاطئ البحر، وعاشا كصيّادَين، وبعد بضع سنوات بنيا بيوتاً لهما، وأصبح لكلٍّ منهما عائلة وقوارب صيد خاصّةٍ بهم، وعاشا في سعادةٍ أبدية. التعاون يُنسي الحزن كانت هناك سيّدة لا تمتلك سوى ابنٍ وحيد، وفي يومٍ من الأيّام مات ابنها، فحزنت عليه حزناً شديداً، وظلّت تشعر بالتعاسة، إلّا أنّها كانت تظنّ أنّها تستطيع إعاد ابنها المتوفى إلى الحياة، فذهبت إلى مختار القرية، وأخبرته قصّتها، وأّنها مستعدّة لفعل أيّ شيءٍ يُمبكّنها من استعادة وحيدها. فكّر المختار مليّاً بقول السيدة، وأخبرها أنّه سيعطيها طريقةً مضمونةً لذلك، بشرط أن تحضر له حبّة خردل من بيتٍ لم يطرق الحزنُ بابَه مطلقاً، فرحت السيّدة كثيراً، وبدأت تبحث بجدٍّ في جميع بيوت القرية، طرقت أوّل باب؛ ففتحت لها امرأةٌ في مقتبل العمر، سألتها السيّدة إن كان بيتها قد عرف الحزن يوماً، ابتسمت المرأة ابتسامةً خفيّة مجيبة: "وهل عرف بيتي هذا إلّا كلّ الحزن؟" وبدأت تسرد لها أنّ زوجها قد توفّي منذ سنتين، وترك لها أولاداً، وأنّها تعاني في سبيل تحصيل قوت يومهم. ذهبت هذه السيدة كي تزور بيتاً آخر، وإذ بسيّدة الدّار تخبرها أنّ زوجها مريضٌ جدًّا، وليس عندها من الطّعام ما يكفي لأطفالها منذ فترة، فساعدت السيّدة وذهبت إلى السوق لتشتري طعاماً لها، ولأطفالها، وزوجها المريض. خرجت السيّدة من البيت الثّاني، وأخذت تدخل بيتاً تلو الآخر باحثةً عن البيت السعيد، لكنّ جميع محاولاتها باءت بالفشل، لكن ممّا يجدر ذكره أنّ تلك السيّدة كانت لطيفةً مع أهالي كلّ البيوت الّتي طرقت أبوابها، وقد حاولت أن تساعد كلّ بيتٍ في أن تخفّف عنهم أسباب حزنهم، وذلك عن طريق مساندتهم بحاجاتهم قدر المستطاع، وبمرور الأيّام أصبحت السيّدة صديقةً لبيوت القرية جميعها، وأدّى هذا إلى أنّها نسيت تماماً هدفها؛ وهو البحث عن حبّة الخردل من أيّ بيتٍ سعيد لم يعرف الكآبة أو الحزن، وانصهرت السيّدة في مشاعر الآخرين ومشاكلهم ناسيةً حزنها، دون أن تدرك أنّ مختار القرية قد تعاون معها في منحها أفضل طريقة للقضاء على الحزن حتّى لو لم تجد حبّة الخردل الّتي كانت تبحث عنها.
Topal adamla kör adamın hikâyesi Bir adamın gençken bir ayağını kaybetmesine neden olan bir kazaya karıştığı, bu yüzden yürümesini sağlayan yapay bir ayak aldığı, ancak topallıktan muzdarip olduğu söylenir. Bir gün bu adam yürüyüşe çıkmış, yürüyüşü sırasında kör bir adamla karşılaşmış böylece arkadaş olup birlikte yürümeye başlamışlar, yürüyüşleri sırasında iki adam bir nehre ulaşmış, bu yüzden karşıya geçmek istemişler ama ikisi de nehri tek başlarına geçememişler, topal adam protez ayağıyla engellenmiş, kör adam önündeki yolu görememiş ve aralarında yardımlaşmadan başka çare bulamamışlar, böylece kör adam topal adamı sırtında taşımış, topal adam kör adamı yola ve seyahat yönüne yönlendirmeye başlamış Böylece ikili sorunsuz bir şekilde nehri geçti. Hayvan İşbirliği Bu hikaye dört hayvan etrafında dönüyor; bir fil, bir maymun, bir tavus kuşu ve bir tavşan.Bu dört hayvan ilk başta arkadaş değildi.Herkesin lezzetli meyvesinden zevk aldığı meyve ağacına kimin hakkı olduğu konusunda kavga ediyorlardı.Ancak garip bir adam gelip bu ağacın sahibi olduğunu iddia etti.Dört arkadaş, hepsinin sevdiği meyveyi almak için ne yapmaları gerektiğini merak ettiler ve arkadaş olana kadar birbirlerine yardım etmek istediler. Tavus kuşu, "Toprağa bir tohum ekeceğim" dedi Tavşan "Sulayacağım" dedi. Maymuna gelince, dedi ki: "Üzerine gübre koyacağım". Fil, "Onu koruyacağım" dedi. Tohum ağaca dönüşene kadar arkadaşların bakımına devam ettiler ve üzerinde çok lezzetli meyveler belirdi.Ancak dört arkadaş meyveleri görebiliyorlardı ama onlara ulaşamıyorlardı, bu yüzden birbirlerinin sırtına tırmanarak bir kule yaptılar; önce fil, sonra maymun, tavşan ve son olarak tavus kuşu. Dostlukları ve işbirlikleri sayesinde dört hayvan, en sevdikleri meyveleri paylaşıp tadını çıkarabildiler. Kitabın, Mürekkebin ve Tüyün Öyküsü Boş bir öykü kitabı vardı Kitap harika görünüyordu, etkileyici bir kapakla, ama bütün sayfaları boştu İnsanlar kitabı beklentiyle tutuyorlardı, ama içinde herhangi bir öykü bulamadılar, bu yüzden kitabı bir kenara attılar. O kitabın yanında mürekkep dolu güzel bir hokka vardı sahibi unutmuştu ve yıllardır oradaydı bir gün birisi boş kitabı hokkanın yanına attı şanssızlıklarıyla ilgili birçok hikaye alışverişinde bulundular zarif kuğu tüyü bir kuğudan düştükten sonra yanlarına düşmeseydi yıllarca devam edebilirlerdi tüy hayatında ilk kez yalnızlık hissetti ve ağlamaya başladı Bir süre sonra Al-Risha, iki arkadaşına, yazar ve mürekkep hokkasına bir fikir önerdi, çünkü arkadaşlarını mürekkep kullanarak kitapta bir hikaye yazmaya ikna etti ve üç arkadaş birlikte hayatlarını iyileştirmelerine yardımcı olan üç arkadaş hakkında güzel bir hikaye yazabildiler. İçinde kitaplar, tüy kalemler, mürekkep hokkaları olan dükkana genç bir öğretmen girdi üzgündü ve öğrencilerinin dikkatini nasıl çekebileceğini merak ediyordu kısa öyküler, mürekkep ve tüy kalemler buldu öğretmen kitabı okudu ve öyküyü büyüleyici buldu bu yüzden bu öyküyü öğrencilerine anlattı öğrenciler bu öykülerden etkilendiler o günden sonra kitap, tüy kalemler ve mürekkep bir araya gelerek çocuklara öyküler yazmaya başladı ki öğretmen ertesi gün öğrencilerine okuyabilsin. Güzel bir yaz günü yaramaz bir ördek evinin yanındaki bahçede oynamak için dışarı çıkmaya karar vermiş, o oynarken arkadaşları onu görmüş ve nehir kenarında oynamak için onlarla gitmesini istemiş, annesinin iznini isteyip dışarı çıkmasına izin vermiş ama arkadaşlarından uzak durmaması ve başına kötü bir şey gelmesin diye onlarla kalması şartıyla. Arkadaşlar gülerek ve şakalaşarak birbirleriyle yürüdüler, ama yaramaz ördek onlardan ve şakalarından bıktı, bu yüzden hızlıca koşup yolda tek başına oynamaya karar verdi, herhangi bir tehlikede olursa ona destek olabilmeleri için kendilerinden uzağa gitmemesini ve onlarla kalmasını istediklerinde şöyle cevap verdi: "Uzaklara gitmeyeceğim, ama senden önce nehre gideceğim. Çok güçlüyüm ve kendimi nasıl savunacağımı biliyorum ve yardımına ihtiyacım yok" Ancak arkadaşları onun gitmesini engellemeye çalıştı ama o onların isteğini yerine getirmeyi reddetti ve o da gitti. Hınzır ördek yolda çalıp şarkı söylerken aç bir kurt onun sesini duymuş, etrafta yiyecek yiyecek arıyormuş, bu yüzden yolunu kesmiş ve onu avlayıp yemek için ona saldırmaya çalışmış ördek avazı çıktığı kadar bağırmış: "Kurtar beni, kurtar beni, kurt beni avlamak istiyor" Arkadaşları onun sesini uzaktan duymuşlar ve onu aramak için hızla koşmuşlar, kurdun ona saldırmaya hazırlandığını bulmuşlar, bu yüzden önünde durmuşlar, sayılarının çok fazla olması nedeniyle onlardan korkup kaçmış. Ördek arkadaşlarına teşekkür ederek onlara: "Benden daha güçlü olduğunu bilmiyordum" dediler: "Güçlüyüz çünkü birbirimizle işbirliği yapıyoruz ve kurdun önünde tek el olarak durmasaydık onu gizlemezdik" diye cevap verdiler ördek bu durumdan asla unutamayacağı bir ders çıkarıp sahipleriyle oynamaya karar verdi ve başına kötü bir şey gelmesin diye onlardan uzak durmamak ve onlarla işbirliği yapmanın ve onların tavsiyelerini almanın anlamını anladı. Arkadaşlar arası işbirliği Ahmed, her zaman birlikte oynadığı birçok arkadaşı olan genç bir adamdır.Bir gün Ahmed, arkadaşlarıyla birlikte evlerinin yakınındaki futbol sahasına birlikte oynamaya gitti, ancak kalenin önünde oynamalarını engelleyen büyük bir kaya bulunca şaşırdılar.Arkadaşlar kayadan kurtulmak için başvurmaları gereken çözümü çok düşündüler, bu yüzden Ahmed arkadaşlarına güçlü olduğunu göstermeye karar verdi ve taşımaya çalıştı ama başaramadı Arkadaşlarından biri onun yerine onu hareket ettirmeye çalıştı ama o da başarısız oldu ve kendini yorgun hissetti. Çocuklar kayayı hareket ettirmekten umutsuzluğa kapıldılar, bu yüzden ne yapacaklarını bilmeden üzgün bir şekilde yere oturdular. Ocuklar yerde otururken evlerine koymak için ağır yiyeceklerini taşıyarak birlikte yürüyen büyük karınca sürüleri gördüler.Büyük bir böcek karıncaların önüne geçip yiyecekleri onlardan almaya çalıştı ama başaramadı.Bunun nedeni büyük karınca kalabalığının bunu engellemesi idi.Ahmed, kayayı tek başına uzaklaştırmaya karar verdiğinde yanıldığını karıncaları görmekten biliyordu ve sorunların çözümünde işbirliğinin temel olduğunu öğrendi Kayayı kaleden uzak tutması için arkadaşlarını aradı ve bunu başardılar, çok mutlu oldular ve karıncalardan işbirliği konusunda en iyi dersi aldıktan sonra futbol oynamaya başladılar. İşbirliğinin ve takım çalışmasının önemine dair bir hikaye Bir zamanlar bir grup erkek çocuk futbol oynamaya karar verdi ve her birinin profesyonel maçlarda kullanılacak bir şeyler getirmesi konusunda anlaştılar, böylece çocuklardan biri topu getirecekti, bir diğeri düdüğü getirecek, bir diğeri kale gollerini, kaleci eldivenlerini ve köşe bayraklarını vb. getirecekti. Ama oyun başlamadan önce bir şart vardı, o da en önemli şeyi getiren çocuğun iki takımın üyelerini seçen olmasıydı, ama en önemli şeyi belirleyemediler, bu yüzden getirdikleri her şeyi kullanarak oynamaya başlamaları ve sonra yavaş yavaş ihtiyaç duymadıkları şeylerden kurtulmaları daha iyi olacağını düşündüler, böylece ihtiyaç duymadıkları şeyleri biliyorlardı. Önce düdükten kurtuldular, çünkü hakem onun yerine bağırabilirdi, sonra kalecinin eldivenlerini attılar, topu onsuz kurtarmayı başardılar ve köşe bayraklarını kullanmayı bıraktıklarında ya da ne zaman olduklarını gerçekten fark etmediler. birkaç kutu kullandı. Futbol topu yerine eski bir kutu kullanana kadar devam ettiler ve oynamaya devam edebildiler. Onlar oynarken bir adam ve oğlu oradan geçtiler ve oğlanların böyle oynadığını gören adam oğluna şöyle dedi: "Bak oğlum". Oradaki çocuklardan öğrenin, oyunlarını bu şekilde geliştiremeseler de topsuz oynayabildiler." Çocuklar onun bunu söylediğini duydular ve aşırı gururları ve bencillikleri nedeniyle harika olabilecek bir maçın utanç verici bir gösteriye dönüştüğünü, bundan neredeyse hiç keyif almadıklarını fark ettiler. O anda bencil fikirlerinden vazgeçmeye karar verdiler ve tüm doğru ekipmanları kullanarak baştan tekrar oynamaya başlamayı kabul ettiler.O oyun gerçekten harikaydı ve kimse kimin daha iyi ya da daha kötü oynadığını düşünmedi.Bunun yerine sadece eğlenmeye ve oyunlarını geliştirmeye odaklandılar. İşbirliği hayatta kalmanın bir yoludur Bir zamanlar iki aç adam vardı, ama yaşlı bilge bir adamla tanıştıkları için şanslıydılar, bu yüzden onlara iki sepet verdi: bir sepet dolusu taze balık ve içinde olta bulunan bir sepet. Biri balık sepetini alırken diğeri oltayı aldı ve sonra her biri yoluna gitti. Balığın bulunduğu sepeti taşıyan kişi ateş yaktı ve hemen balığı pişirip hepsini yedi, birkaç gün sonra adam boş balık sepetinin yanında açlıktan öldü. Açlığa katlanan diğer adam denize kadar yürürken, sonunda bitkin düşüp yolda öldü. İki sepeti yaşlı bilge adamdan alan iki aç adam daha vardı. Ancak bu iki adam kendi yollarına gitmemiş, denizi birlikte aramaya karar vermişler, günde sadece bir balık yemeyi kabul etmişler, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra adamlar deniz kıyısına varmışlar ve balıkçı olarak yaşamışlar, birkaç yıl sonra kendilerine evler yapmışlar, her birinin kendi ailesi ve balıkçı tekneleri olmuş ve sonsuza dek mutlu yaşamışlar. İşbirliği üzüntüyü unutturur Bir tek oğlu olan bir kadın vardı Bir gün oğlu öldü, bu yüzden onun için çok üzüldü ve kendini perişan hissetmeye devam etti.Ancak ölen oğlunu hayata döndürebileceğini düşünerek köyün belediye başkanına giderek ona hikayesini anlattı ve tek oğlunu geri getirmesini sağlayacak her şeyi yapmaya hazır olduğunu söyledi. Muhtar, hanımefendinin sözlerini dikkatle düşündü, ve ona, kapısı hüzünle hiç çalınmamış bir evden hardal tohumu getirmesi şartıyla, bunun için kesin bir yol vereceğini söyledi.Hanımefendi çok mutluydu, ve köydeki bütün evleri özenle aramaya başladı.İlk kapıyı çaldı, ve genç bir kadın onun için açtı.Hanım ona evinin hüznü bilip bilmediğini sordu.Kadın hafif bir gülümsemeyle şöyle cevap verdi: "Bu evim tüm hüzünden başka bir şey biliyor muydu?" Kocasının iki yıl önce öldüğünü, onu çocuklarıyla bıraktığını ve günlük ekmeklerini kazanmak için acı çektiğini anlatmaya başladı. Bu hanım başka bir evi ziyarete gitti ve birden evin hanımı ona kocasının çok hasta olduğunu, bir süredir çocuklarına yetecek kadar yiyeceği olmadığını söyledi.Böylece hanım yardım etti ve kendisi, çocukları ve hasta kocası için yiyecek almak üzere pazara gitti. Bayan ikinci evden çıkıp birbiri ardına mutlu bir yuva arayarak eve girmeye başladı ancak tüm girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı.Ancak bu bayanın kapıları çalınan tüm evlerin insanlarına karşı nazik davrandığını ve her evin üzüntülerini hafifletmesine yardımcı olmaya çalıştığını, onlara ihtiyaçları konusunda mümkün olduğunca destek olduğunu belirtmekte fayda var.Günler geçtikçe bayan köydeki tüm evlere arkadaş oldu ve bu da onun hedefini tamamen unutmasına neden oldu Depresyon ve üzüntü tanımayan herhangi bir mutlu evden hardal tohumu arayışıdır.Kadın, aradığı hardal tohumunu bulmasa bile, köy belediye başkanının üzüntüyü ortadan kaldırmanın en iyi yolunu vermek için onunla işbirliği yaptığını fark etmeden, kendi üzüntüsünü unutarak başkalarının duygu ve sorunlarına kapılır.
S.Muhammed Kayaalp (el-Haşimi) Ks
الاامام سيد محمد هاشمي الموسوي
Arapça Dersleri-İslami Sohbetler-Tevhid-Tefsir-Hadis-Fıkıh-Fetvalar-İrşadlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.